İsveç’te, kullanım ömrünü tamamlamış rüzgar türbini kanatları, geri dönüşüm sorununa yenilikçi bir çözüm olarak bir otoparkın yapımında kullanıldı. Mimar Jonas Lloyd’un, enerji şirketi Vattenfall işbirliğiyle hayata geçirdiği projede, atıl durumdaki 57 adet türbin kanadı, Lund şehrindeki Niels Bohr otoparkının dış cephesini oluşturmak için yeniden şekillendirildi. Bu proje, dayanıklı yapıları nedeniyle geri dönüştürülmesi zor olan kompozit malzemelerin inşaat sektöründe nasıl değerlendirilebileceğine dair sürdürülebilir bir örnek teşkil ediyor ve döngüsel ekonomiye dikkat çekiyor.
Rüzgar enerjisi, fosil yakıtlardan uzaklaşmada kilit bir rol oynasa da, hizmet ömrünü tamamlayan devasa türbin kanatlarının ne olacağı önemli bir çevre sorunu olarak öne çıkıyor. Genellikle katı atık sahalarına gönderilen bu kanatlar, dayanıklılıklarını sağlayan cam ve karbon fiber gibi kompozit malzemeler nedeniyle geri dönüşüme tabi tutulması oldukça zor bir yapıya sahip. Bu sorundan yola çıkan mimar Jonas Lloyd, bir dergide okuduğu makaleden ilham alarak bu atık kanatları bir inşaat malzemesine dönüştürme fikrini geliştirdi. Proje, İsveçli yeşil enerji devi Vattenfall ve gayrimenkul geliştiricisi LKP işbirliğiyle hayata geçirildi. Vattenfall daha önce de benzer bir yaklaşımla, kullanım dışı bir türbinin jeneratör ve dişli kutusunu barındıran bölümünü küçük bir eve dönüştürerek bu alandaki potansiyeli araştırmıştı.
İsveç’in Lund şehri eteklerindeki Brunnshög bölgesinde inşa edilen ve Niels Bohr otoparkı olarak adlandırılan yapı, bu yenilikçi yaklaşımın somut bir örneği. Beş kat üzerine yayılan 365 araçlık kapasiteye sahip otoparkta, 40 adet elektrikli araç şarj noktası ve bir enerji depolama bataryası da bulunuyor. Proje için Vattenfall tarafından bağışlanan 57 adet hizmet dışı rotor kanadı, özenle kesilerek binanın dış cephesine monte edildi. Bu kanatlar, yapının taşıyıcı olmayan dekoratif dış duvarlarını oluşturuyor. Cepheye eklenen ve yerel bitkilerle donatılan saksılar ise zamanla binanın endüstriyel görünümünü yumuşatmayı hedefliyor.
Mimar Lloyd, bu projenin diğer mimari çalışmalara ilham vermesini ve inşaat atıklarına farklı bir gözle bakılmasını teşvik etmesini umuyor. Lloyd, “Her şeyden önce, sürdürülebilirliği teşvik ettiğimiz ve binanın bir sürdürülebilirlik sembolü haline gelmesinden memnuniyet duyuyorum” diyor ve ekliyor: “Bu yapının bir göz açıcı görevi görmesi gerekiyor. İnsanlar binayı gördüklerinde durup, ‘Onlar bunu başardı, peki ben ne yapabilirim?’ diye düşünmeli.”